kalendarz i mikołajkowy prezent

Już myślałam, że nigdy tego posta nie napiszę. Zbierałam się i zbierałam i jakoś ciągle było mnóstwo innych spraw do zrobienia. Doszłam do wniosku, że jak dziś go nie opublikuję to już będzie tak mocno nieaktualny, że pewnie lepiej byłoby go w ogóle nie publikować. No, ale w końcu jest! Przymusiłam się i pomimo kiepskiej aury za oknem zrobiłam parę zdjęć.
Chciałabym wam pokazać nasz kalendarz adwentowy w postaci dwupoziomowego wianka. Dolna część jest ozdobiona modrzewiowymi szyszkami a górna obwiązana wstążką i przybrana kokardkami. Już od jakiegoś czasu ta ściana nad stołem wydawała mi się bardzo przygnębiająca - bo pusta. Mam co prawda w stosunku do niej pewne plany i już nawet znalazłam odpowiednie ramki w Ikea, ale jakoś nigdy nie jest mi po drodze. W każdym bądź razie wisiał na suficie hak, pozostały po dekoracjach urodzinowych córki i aż się prosił żeby na nim coś zawiesić. Kalendarzo-wianek bardzo mi się podoba i choć trochę wypełnia tą pustkę przy ścianie. Nie wiem co ja biedna zrobię jak już będzie po Świętach i będzie trzeba go zdjąć... może oderwę karteczki z datami a sam wianek zostanie... no zobaczymy :)

Córka dostała też wraz z nadejściem grudnia kalendarz z czekoladkami. Myślałam, że będzie bardziej oponować i chcieć zjeść wszystkie na raz, ale na szczęście jakoś udaje się wytłumaczyć jej, że jedna czekoladka jednego dnia :) Teraz codziennie z samego rana dopomina się o otwarcie okienka i wręczenie czekoladki :))

Minęły też już Mikołajki, w które wybrałyśmy się w poszukiwaniu prezentu. Początkowo opcja była prosta - kupujemy pieska na kółkach do ciągnięcia. Niestety mimo iż w internecie jest jakikolwiek wybór, tak w sklepach stacjonarnych jest już z tym gorzej. Zależało mi na tym żeby ów piesek był z drewna a nie z plastiku lub jakiś futrzak, z którego leciały by wszędzie kłaczki. Pieska owszem znalazłam, ale był to taki dłuuugaśny jamnik i ciężko się go prowadziło. Zresztą pomijając ten fakt, to nawet dziecko nie wykazywało nim większego zainteresowania. Podobał mi się też taki mały drewniany kotek, również do ciągnięcia, ale kolory takie jakieś bure no i dla córki też był beee... W końcu moja mama znalazła takie różne zwierzątka (choć nie tylko bo i kwiatki i karuzele tam były) do pchania na kijku. No i to był strzał w dziesiątkę, choć niestety nie było żadnego psa (córka uwielbia pieski). Wahałyśmy się trochę, no dobra co tu mówić - dłuższą "chwilę" :D Aż w końcu wybrałyśmy a córka zatwierdziła zielonego smoka, który jak się go popycha to trzepocze skrzydłami. Córce tak się spodobał, że nie dała go nieść nikomu innemu. Tym samym smok już po wyjściu ze sklepu szybko zdarł sobie farbę z pyska i kółek, bo córka prowadząc go nieumiejętnie ciągle szurała nim po chodniku. A każda próba zabrania jej nowej zabawki skutkowała jęczenio-marudzeniem :D Oto nasz już udomowiony smok:

Kupiłam też ostatnio w Rossmannie świeczniki: gwiazdkę i serduszko. Chciałam też dokupić do nich świece, ale jakoś przy małym dziecku takie podłużne wydają mi się dość niebezpieczne, więc postanowiłam że póki co będą same w sobie dekoracją.

 

 Zmieniłam też wystrój na drugim parapecie, choć ciężko nazwać wystrojem dwie wielkie donice, które tam stały od wiosny. W każdym razie wszystkie roślinki mi w nich już padły, no może poza bazylią, ale tą przeniosłam chwilowo do sypialni. Donice usunęłam, poczekają do wiosny, a na ich miejsce wstawiłam znowu mój ulubiony kremowy dzbanek i w tymże również kolorze latarenkę. Na razie zarówno szafirki jak i pietruszka nie doczekały się ładniejszych doniczek i pewnie w tym stanie będą musiały jeszcze trochę poczekać.

andrzejkowe wróżby

Zorganizowałyśmy sobie z córcią andrzejkowe wróżby, a w zasadzie to wróżyłyśmy tylko jej, no bo co jak co ale panną to ja już nie jestem :D

Tak czy owak, wróżby były trzy. Najpierw lałyśmy (tzn. mama lała) wosk przez klucz. Córkę oczywiście bardziej interesowało moczenie owegoż klucza w miseczce z wodą, ale w niczym to nam nie zakłóciło wróżbiarskiego eksperymentu.

Wiem, że powstałą woskową figurkę powinno się podświetlić aby rzuciła cień na ścianę i dopiero z tego cienia należałoby wyciągać wnioski, jednakże jak to u mnie bywa przeciwności losu ciągle się mnie trzymają. Żeby nie owijać za bardzo i niepotrzebnie wprowadzać zamęt, napiszę szybko że po prostu wysiadła bateria w latarce a ja nie posiadałam zapasu :D W sumie to już się przyzwyczaiłam, że ciągle coś się psuje albo czegoś nie mam. A największy problem to mam zawsze z aparatem fotograficznym, bo wierzcie mi lub nie ale ilekroć go z sobą gdzieś zabieram to wysiada mi bateria... ale ja przygotowana jestem, więc mam zapasową... jednak okazuje się że ta zapasowa też się w jakiś magiczny sposób sama rozładowała,.. no ale przecież ja taka zapobiegliwa jestem, więc mam ze sobą ładowarkę do tej baterii... szkoda tylko że ciągle biorę tą od starego aparatu! Na prawdę nie wiem jak to się dzieje, bo po każdej takiej akcji chowam to złą ładowarkę w najgłębszy zakątek szuflady, a i tak potem jak się spieszę bo mamy już wychodzić i biorę pierwszą z brzegu myśląc że to ta właściwa, to po dotarciu do celu wyjazdu znowu się okazuje że to ta zła. :D Heh, tak miałam się nie rozpisywać ;) No dobra, to wracając do andrzejkowego tematu... latarki nie miałam, ale na moje oko figurka przypomina mi jakiegoś ślimaka lub skorupiaka z taką "ślimakową" skorupą. A może wy macie inne propozycje?

No nawet jeśli to ślimak to co miałby oznaczać? Może że córka zawsze będzie w domu? Albo co gorsza że będzie miała cały dom na swojej głowie hehe :D No cóż, to tylko zabawa, więc przejdźmy dalej...
Druga wróżba, to wybieranie jednego naczynka spośród trzech. Pod każdym znajdował się jakiś przedmiot coś symbolizujący. Święty obrazek - stan zakonny, pierścionek - małżeństwo, moneta - bogactwo. Naczynka tak zamieszałam, że nawet sama już nie wiedziałam co pod którym się znajduje. Córka wybrała pierwszy od prawej, a tam.... pierścionek :) Mam nadzieje że za szybko mi z domu nie ucieknie, choć w poprzedniej wróżbie był ślimak, więc pewnie ze swoim lubym zamieszkają z nami w domu :)

Ostatnia wróżba to inicjały ukochanego. Jabłko oczywiście obierałam ja a córka miała rzucić, co prawda nie za siebie, ale chociaż przed siebie :D Niestety ilekroć ustawiałam się z aparatem i prosiłam żeby "rzuciła", to szła wyrzucić obierek do kosza na śmieci hehe Wiem, wiem powinnam się cieszyć, że takie posłuszne i czyste dziecko mam, ale rzut (zamiast wyrzutu do śmieci) nastąpił dopiero po kilku próbach. Za to potem mogła z czystym sumieniem obierek wyrzucić :)

Skórka ładnie się rozbiła na dwa kawałki, jeden to z pewnością litera S, a drugi jak mniemam A (ewentualnie R). Tak więc A.S lub R.S :)) Zabawa była szczególnie fajna, bo w końcu to coś nowego, czego córka jeszcze nie robiła. Za rok pewnie będzie jeszcze ciekawiej, jak już będzie może mówiła.
A jutro mamy już grudzień i cicho szaaa... ale jutro córka zobaczy swój pierwszy kalendarz adwentowy z czekoladkami. Znając życie pewnie będzie raban, że chce od razu zjeść wszystkie czekoladki. A może dać jej ten kalendarz do obejrzenia i poczekać aż sama się zorientuje że tam są takie okienka i jak się je otworzy to czeka słodka czekoladka? hihi.... zobaczymy :)

Proste wianki i przepis

Postanowiłam zrobić wianki do zawieszenia na kredensie. Takie zwykłe, zwyczajne małe wianki, w sumie nic skomplikowanego. Miałam i szyszki i wstążki, ale zabrakło mi podstawowego materiału o którym nie pomyślałam wcześniej... drutu! W pierwszej chwili w głowie mi latały myśli czym by go zastąpić, ale nawet szwędanie się po mieszkaniu w tą i w tamtą zaglądając w różne zakamarki nic nie pomogło. W końcu desperacko przystąpiłam do głębszego przeszukiwania czeluści schowków i zakamarków. Przegrzebałam wszystkie skrzynki z "przydasiami" i narzędziowe i jak zwykle to bywa w takich sytuacjach szczęście się do mnie uśmiechnęło dopiero w ostatniej. Radość nie trwała jednak długo, bo znaleziony zwitek drutu był dosyć mały i nie wiedziałam czy mi wystarczy na 3 wianki. Cóż, starczyło na 2, ale w sumie może to i dobrze, bo nie mam wrażenia przesytu.Tak czy owak po znalezieniu drutu no i uformowaniu ku mojej uciesze z nich okręgów, uświadomiłam sobie, że jak nic jestem ciołek matołek, bo czym ja niby mam umocować te szyszki! Znowu zaczęłam mieć szatańskie myśli, ale ostatecznie zdałam się na znalezioną końcówkę Poxipolu :D Szczerze powiedziawszy sama nie wierzyłam w to, że się uda je tym sposobem przymocować, ale jednak dopięłam swego, hura! Cała ta historia z klejeniem nie była by może czymś interesującym, gdyby nie fakt, że następnego dnia szukając zupełnie innej rzeczy znalazłam.... pistolet z klejem na gorąco. Kompletnie o nim zapomniałam, bo jeszcze ani razu go nie używałam. Byłaby teraz dobra okazja do próby, no ale wianki już wyschły i było za późno. Może innym razem ;) Tak czy owak, widoczną pomiędzy szyszkami część drutu obwiązałam wstążką a na spodzie dołączyłam kokardki. Wianki nie są może jakimiś arcydziełami, ale są moje, caluśkie moje!

A teraz na prośbę Marty podam, a w zasadzie zamieszczę przepis na bułeczki z poprzedniego posta [klik].

Ciasto pochodzi z książki "Siedem rodzajów ciast" i korzystałam z niego pierwszy raz, choć książkę mam już od dawna.

W środku po obu stronach okładki są przedstawione wybrane ciastka.

Ciasto jest z tego przepisu na bułeczki z nadzieniem. Początkowo chciałam zrobić nadzienie jabłkowe, ale zostały mi renklody z kompotu, więc postanowiłam je połączyć z jabłkami oraz dodać trochę cynamonu i kardamonu.

Jedyne co zmieniłam w tym przepisie, to tłustość mleka - dałam 2%, bo takie mam zawsze w domu. Już słyszałam kilkukrotnie że do ciast, placków czy naleśników lepsze jest 3,2%, ale ze mną to jest tak że rzadko mam zaplanowane z wyprzedzeniem pieczenie ciasta, ciastek itp. Zazwyczaj wszystko odbywa się pod wpływem chwili i robię z tego co mam lub trochę modyfikuję przepis co oczywiście nie zawsze wychodzi z korzyścią :)
Chciałam wam jeszcze na koniec pokazać jedną rzecz z tej książki, różne drożdżowe zaplatańce:

Tilda

Wczoraj sprawiłam sobie samej nieoczekiwany aczkolwiek bardzo miły prezent. Zresztą co ja tam piszę "miły"... był po prostu ekstra :) Mowa o książce ze świątecznymi dekoracjami w stylu Tilda :)) Jakież było moje szczęście, gdy zobaczyłam tą książkę w sklepie. Normalnie cieszyłam się od ucha do ucha i nie chciałam jej wypuścić z rąk. Jak tylko przyjechaliśmy do domu, to oczywiście przewertowałam ja w tą i we w tą z każdej strony po kilka razy. Jedyną negatywną rzeczą jaką mogę o niej stwierdzić to to, że nie jest napisana językiem dla początkujących. Brak mi w niej większej ilości ilustracji obrazujących krok po kroku jak co zrobić. Jednak mimo wszystko książka bardzo mi się podoba i mam już kilka upatrzonych rzeczy, choć przypuszczam że nie prędko się za nie zabiorę.

Bardzo podobają mi się te rożki z materiału i początkowo nawet wyobrażałam sobie jak je zrobić. Niestety po przeczytaniu zawiłego jak dla mnie opisu ich wykonania i równie zagmatwanego rysunku już nie jestem taka pewna co mam z czym zszyć :)

Ostatnio robiłam też bułeczki drożdżowe. Jedne były z nadzieniem jabłkowo-renklodowym a drugie ślimaki cynamonowo-kardamonowe. Pierwszy raz robiłam ciasto z przepisu z pewnej książki, która mnie od jakiegoś czasu korciła łakociami. No i powiem wam, że to był strzał w dziesiątkę! To było pierwsze ciasto drożdżowe od dawien dawna (a może i w ogóle), które mi się udało tak smakowicie. Puszyste i rozpływające się w ustach. :))) Oto moje delicje:

wyróżnienie i kilka odpowiedzi

Dostałam dziś wyróżnienie od Ani z bloga kokos-anka.blogspot.com, która poprosiła mnie także abym odpowiedziała na kilka prostych a zarazem bardzo skomplikowanych pytań. Pozwolicie (mam nadzieje), że na pytania odpowiem, ale już nie będę ich przekazywała dalej ;)

1. List czy e-mail?  List
2. Wakacje w Polsce czy za granicą? Za granicą (i patriotyzm nie ma tu nic do rzeczy hehe)
3. Artystyczny bałagan czy porządek? Zdecydowanie artystyczny bałagan!
4. Spacer czy rower? spacer (rowerów nigdy nie lubiłam, zresztą spacery też nie za bardzo, bo jak pomyśle ile w tym czasie bym mogła zrobić innych rzeczy...)
5. Kryminał czy romans? Romans
6. Herbata słodka czy gorzka? Zawsze słodka.
7. Świt czy zmierzch? hmm... ciężkie pytanie, ale chyba raczej świt, bo jestem typem skowronka
8. Zakupy z kimś czy samemu? Z kimś, nawet jeśli tym kimś jest mąż, który ciągle pospiesza żeby już wyjść ze sklepu :)
9. Wieś czy miasto? Raczej wieś, aczkolwiek ideałem by było w tygodniu miasto a w weekend wieś.
10. Adrian Monk czy Porucznik Columbo? Adrian Monk :)))

śniadanie z przypadku

Od dłuższego czasu zamawiam sobie zakupy spożywcze przez internet. Co prawda nie wszystkie, bo wiadomo że czasem to warto zobaczyć produkt na żywo, pomacać go i powąchać. Jednakże sama idea żeby nie tachać tych tobołów, butelek z wodą i kartonów z mlekiem i sokami w rękach jest genialna!
W sklepie w którym się zaopatruję jest tak, że jeśli jakiegoś produktu akurat nie ma to dowożą inny, podobny i mogę go przyjąć albo nie. Tak się stało ostatnim razem. Zamówiłam biały serek z myślą o leniwych a tu mnie dostawca poinformował, że tego co zamawiałam to nie było ale przywiózł mi inny. Pomyślałam sobie, że w sumie ser to ser i nie ma większego znaczenia jakiej firmy przywiózł. Podczas pakowania zakupów do lodówki spostrzegłam, że to nie tylko była kwestia marki, ale przede wszystkim rodzaju sera! Otóż miły pan przywiózł mi serek... ricotta :) Wizja leniwych legła mi przed oczami w gruzach, bo jakoś nie wyobrażam sobie dodawać do nich tak kremowego serka - wolę taki zwykły twaróg. Z początku wpakowałam nieszczęśnika do lodówki, po czym zaczęłam się zastanawiam co ja biedna z nim zrobię. Sam w sobie w smaku jakoś nie specjalnie mi smakuje, a wizja sernika też mnie nie porywała. W końcu w czeluściach poczciwego internetu znalazłam przepis na placuszki z ricottą. W zasadzie to można powiedzieć, że to takie pancakes'y. Robiłam je już kiedyś, ale efekt nie był zachwycający. Tym razem rozciągnęła się nade mną wizja dodania do nich serka. No i bingo! To jest to. Przyznam się szczerze, że od teraz będę kupować serek ricotta tylko po to, żeby zrobić te placuszki!
Korzystałam z przepisu ze strony mamabartka.blogspot.com, z tym że zamiast oleju z orzeszków ziemnych użyłam zwykłego rzepakowego a zamiast połowy limonki dałam ćwiartkę cytryny.
Placuszki podałam z tegoroczną konfiturą truskawkową... pyyycha! :)

w oczekiwaniu na...

Nie wiem czy u was też tak się zdarza, ale u mnie jakoś jest to nagminne. Chodzi mi o czekanie na gości... czekanie, czekanie i jeszcze raz długie czekanie. I nie chodzi mi w tym momencie o gości takich umówionych na konkretną godzinę, choć nawet i w takim przypadku rzadko kto jest punktualnie, lecz mam na myśli takich gości co mają przyjść... dziś, w bliżej nie określonym dziś. Człowiek z samego rana zaczyna wszystko przygotowywać, niby goście jak to goście mówią że nic tam takiego nie trzeba szykować, ale wiadomo jak to jest.... coś do picia, do przegryzienia itp. i się tego nazbiera :)

Z początku pojawia się myśl, że może przyjdą rano, więc z samego rańca wychodzę na zakupy, żeby nie było potem że goście nie zastaną nikogo w domu. Potem następuje wielkie, niekończące się oczekiwanie... mija 12... myślę sobie pewnie zaraz będą... mija 13, 14... teraz to już na pewno będą, bo przecież pora obiadowa a ja mam przygotowany obiad też dla nich. Przy każdej kolejnej minucie człowiek sobie wypomina, że przecież mógł zrobić to lub tamto, że mógł coś zacząć robić.. ale ciągle powraca ta myśl, że jak tylko za coś się zabiorę to zabrzmi dźwięk dzwonka do drzwi, więc ostatecznie siedzę i czekam. Córka zaczyna wariować i skakać po łóżku.

Mija 15, 16... zbliża się 17 i zaczynam mieć wątpliwości czy w ogóle mam mieć dziś gości.  Na stole od rana stoi ciasto, a córce która co jakiś czas patrzy się na nie łakomym wzrokiem powtarzam aż do znudzenia że na razie nie... że to dla gości, jak przyjdą. Po jakimś czasie sama zaczynam wpatrywać się w te kawałki sernika i zadaję sobie pytanie czy jest sens go tak trzymać.

No ale nie poddaję się! Już 17, zaczął się mecz piłkarski, w sumie nie lubię piłki nożnej ale może obejrzę, bo cóż robić innego. Żadnych prac manualnych nie zacznę wywlekać na stół, bo jak to będzie potem wyglądało przy gościach, o ile w ogóle się pojawią. A tak to będę miała alibi, że oto oglądam mecz z reprezentacją Polski :) Nudy, nudy i jeszcze raz nudy... jak dziś nie przyjdą to przynajmniej wiem, że jutro mają już być na 100%. A dziś? Kto to wie... może będą może nie... nikt nie dzwoni, nic nie mówi... a jeszcze wczoraj uprzedzali że wpadną, powiem krótko... wkurza mnie to! :)